11 243 метри, пурпурен Медитеран - Стефан Марковски | Purple Mediterranean, 11 243 Meters Above - Stefan Markovski

11 243 метри, пурпурен Медитеран

Авионските крила отцртуваат нови летни мириси
во маглите ги очекуваат утрешни насмевки
како зора или како заод
со спокојни очи вјасаниот ден
го наѕира провидението низ сите сини вистини
глувеат ветровите со брзина на кобна мисла
стишена во облакот што личи на Хелдерлин
трите бои отаде прозорот ги затега во хармонија појасот
на една мисла во потрага по чекални
со редици за накај мириси на лета што ќе се случат
секоја сомнеж догорува во допир со совршеното море токму пред нас
ниедна мантра не го кажува одново истиот молк
авионските крила омеѓуваат
нови парчиња будност во колажите на смртта
прелажена налик рамно виножито на крајот од погледот.

Земјата уште еднаш со длабок здив дочекува привремена прегратка
и брои галеби кои ги пратат корабите натоварени сенки.

Purple Mediterranean, 11 243 Meters Above

The airplane wings draw new summer fragrances
in the fogs they’re expected by tomorrow's smiles
like a dawn or maybe a dusk
with a calm, lazy eyes the day
can witness the providence through all the blue truths
the winds lose their hearing with the speed of a fatal thought
squeezed into a cloud that looks like Helderlin
the three colors beyond the window are tightened in a harmony
by the belt of a thought looking for waiting rooms
with queues for the scents of summers to happen
every doubt burns in the contact with the perfect sea right in front of us
no mantra reveals the same silence again
the airplane wings confine
new pieces of rigour in the collages of death,
Deceived like a flat rainbow at the end of the view.

The land, once again, with open arms and a deep breath
is set to earn a temporary embrace
counting the seagulls following the shade-loaded boats.